Qarabağın xan çinarı-Zəngilanın işğaldan azad edilməsi böyük və labüd zəfərin gəlişindən xəbər verir.

Uzaqbaşı, üç - beş gün gecimiz-tezimiz ola bilər. Təmas xətti doğma kəndim Nüvədinin  yerləşdiyi Mığrı dəhlizinə daşınır. Ordumuz zəfər marşında, könlümüz Şuşa havasındadır! Bizi kimsə durdura bilməz.

Azərbaycan özünün tarixi coğrafiyasında, öz halal ərazisində və öz ərazisi uğrunda vuruşur. Mənfur düşmənin isə tarixin heç bir dönəmində öz konkret coğrafiyası və öz ərazisi olmayıb.

Düşmən “lideri “ düşük,  düşmənin işğalçı  əsgəri isə miskin durumdadır.
Ermənistanın dostu kimdir?
Heç kim.

Çünki Ermənistan dövlət deyil, nökərdir, nökərin dostluğu, düşmənçiliyi bilinməz. Nökərin dostu yox, ağası olur. Nökər bir şeyi yaxşı bacarır, ilk fürsətdə xəyanət etmək.

Ermənistanın müttəfiqi kimdir?
Heç kim.

Çünki Ermənistan forpostdur. Forpost podratçı tərəfdir,( yeri gəlmişkən forpost ifadəsini rəsmi və siyasi leksikonumuza İlham Əliyev daxil edib) sadəcə, sifarişçinin sifarişlərini yerinə yetirir.
Heç kim podratçı tərəfi bərabərhüquqlu tərəf-müqabil statusunda qəbul etmir.
Ermənistan, Ermənistan deyil!
Çünki Ermənistan  ölkə deyil, kölgədir. Kölgənin özü olmur, sahibi olur...
Hazırda, ağanın, sifarişçinin, sahibin əhvalı bulanıqdır, hökmü zəifləyib, sifarişlərində ardıcıllıq itib, kölgəsi əvvəlki effektini doğurmur...

Şair- dramaturq Hidayətin ( Qırğızıstandakı səfirimiz Hidayət Orucov) xatirə-roman üslubunda yazdığı  “Burdan min atlı keçdi” əsərində maraqlı bir epizod var:

“Erməni Teatr Cəmiyyəti sədrinin birinci müavini Qazar Qazaryan söyləyib mənə.
Mehdi müəllim Azərbaycan Teatr cəmiyyətinin sədri olanda Soçiyə gedir və görür Qazar da ordadır. Mehdi müəllim Qazarı saymır, Qazara elə gəlir ki, Mehdi müəllim onu tanımır. Özünü təqdim edir, görür ki, reaksiya vermədi.
Qazarın sanatoriya müddəti başa çatır.

Vestibüldə əyləşən Mehdi Məmmədov əlində çamadan gedən Qazarı səsləyir:
-Qazar, gəl bura. Rusların müharibə işində bir xasiyyəti var, bilirsən? Kim hücum etsə, ruslar adətən geri çəkilirlər. Min kilometr,  daha çox.

-Bəli, Mehdi müəllim bu ruslar müharibə işində çox bicdirlər. Qazar əbləh kimi  baxa-baxa qalıbmış ki, Mehdi müəllim sonra nə deyəcək.  

-Qazar, deyirəm, birdən Türkiyə, NATO - nun üzvüdür də , nə bilmək olar, SSRİ-yə hücum elədi, ruslar da mütləq geri çəkiləcəklər, min kilometr demirəm, yüzcə kilometr geri çəkildilər, bəs onda sizin halınız necə olacaq?

Qazarın dili tutulur, cavab verə bilmir. Mehdi müəllim isə ayağa qalxaraq: -,“ Gedirsən , mənim bu sözlərimi irəvandakılara da çatdırarsan”,- söyləyib aralanır...”

Türk faktoru həmişə İrəvandakı qazaryanları narahat edib,  yuxularına haram qatıb.
Mehdi Məmmədovun dediyi əlamətlər bölgəyə təşrif gətirdikcə, forpostun nökər xislətindəki “ilk fürsət düşən kimi ağaya xəyanət etmək” instinkti də baş qaldırır...
Dünya düzəni  yenilənir. Qafqazlarda balans yerindən oynayır.
Güc nisbəti Azərbaycanın, Türkiyənin xeyrinə dəyişir.

Belə bir ərəfədə forpostun  yeni sahib, yeni himayədar axtarışları qaçılmazdır.
Bu axtarışlara erməni baş nazirin şəxsi-siyasi iddialarını, mövcud olmaq uğrunda göstərdiyi isterik çabalarını əlavə etsək, vəziyyət bir xeyli dərəcədə tündləşir.
Sanki Nikol Paşinyan “vur ölüm, artığımı da ver” deyir.

Və hərdən adama elə gəlir ki, erməni baş Nazir şüurlu şəkildə ordusunu qırğına çəkir, silah-sursat arsenalını zərərsizləşdirir, canlı qüvvəsini sıradan çıxarır.


Məqsəd nədir?

Əlbəttə ki, Paşinyan dövlət adamı deyil.
Öncə şəxsi göstəriciləri onun dövlət adamı olmasına imkan vermir.
Keçdiyi həyat yolu bombozdur.

Hakimiyyətə küçədən gəlib, hələ də küçə eyforiyasından azad ola bilmir və sair.
Digər tərəfdən, Ermənistanın özünün dövlət ola bilməməsi Paşinyanın rəsmi obrazını cızmaq üçün əl yeri saxlamır.

Ermənistanda dövlət adamı var ki?
Köçəyran, Sərkisyan?
Hansı biri?

Təbii ki, belə düşük “liderlər”lə üzləşmək, onlarla bir masa ətrafında əyləşib müzakirə açmaq Azərbaycan Prezidenti üçün heç vaxt xoş olmayıb.
Bir dəfə xalq diplomatiyası çərçivəsində Azərbaycan ziyalılarının Şuşaya səfərindən sonra  Bəxtiyar Vahabzadə “növbəti dəfə Şuşaya siz getmək istərdinizmi” sualına belə cavab vermişdi:, “Yox, gedə bilmərəm, Şuşanı o vəziyyətdə görüb dözə bilmərəm”.

Xalq şairi haqlı idi, onun nəcib ürəyi tab gətirməzdi. Amma İlham Əliyev hər şeyə dözüb. Bu vaxt ərzində, danışıqlar prosesində hansı mənəvi iztirabları, gərginlikləri yaşayıb, bir Allah bilir.

Bir çox hallarda yaşadığı sıxıntıları  xalqla, ən yaxın ətrafı ilə bölüşmədən, paylaşmadan təkbaşına mübarizə aparıb.

Hətta əli, vicdanı qanlı, uşaq qatili, varlığı kirli Sərkisyanla, Paşinyanla görüşəndə belə, ən həssas duyğularını dilə gətirməyib, heç nəyi büruzə verməyib.
Dözüb və Azərbaycan uğrunda haqlı davasını sürdürüb.
 
Paşinyan sələfləri, eyni zamanda hazırkı rəqibləri kimi  ermənidir.
Hiyləgərliyi, riyakarlığı, özünü qoruma vərdişləri hələ ki, işləkdir.
Amma Paşinyan əsgərləri döyüş meydanından qaçan erməni ordusunun ali baş komandanı deyil, əsiridir.

Bir tərəfi ilə Soroso “bitişik” olan  Paşinyan o biri tərəfdən Ermənistanın sabiq prezidenti Levon ter Petrosyana “bitişik”dir.

Levon Petrosyan “sonra gec olacaq” deyə ermənilərə xəbərdarlıq edir, sülhdən, kompromisdən danışırdı.


Nəticədə, ordu tərəfindən devrildi. Köçəryan 1999-cu ildə NATO-nun İstanbul  sammiti ərəfəsində kompromisə meylli idi. Ermənistan Milli Məclisinin sədri Karen Dəmirçiyan günün günorta çağı, dünyanın gözü qarşısında, iclas salonundaca qətlə yetirildi. Bu Köçəryana ciddi və sonuncu xəbərdarlıq idi. Petrosyandan sonra gələn hər iki prezident ordu rəhbəridir və hakimiyyətə ordunun dəstəyi ilə gəliblər.

Elə Paşinyanın özü də ordunun xeyir duası ilə hakimiyyətə çatıb. İndi Paşinyan çox gözəl başa düşür ki, sülh kəlməsini dilinə gətirsə , onun ətini şişə çəkəcəklər.
Ən yaxşı halda isə “müharibə partiyası” onu devirəcək..

Paşinyan onu da dəqiq bilir ki, sülhə, kompromisə getməsə belə, onun işi günbəgün, anbaan çətinləşir. Hakimiyyətə gələndən bəri heç bir problemi həll edə bilməyib. Əksinə, problemlər çoxalır və onların həlli mövcud şərtlər daxilində mümkünsüzdür.
Belə olduqda da ordu yaxın günlərdə, aylarda Paşinyandan hesabat tələb edəcək. Paşinyanın bir yolu qalır. Ermənistan ordusunu  neytrallaşdırmaq...
Paşinyanın baş nazir seçilməsindən sonra keçən müddətdə  nümayiş etdirdiyi davranış bir məqsədə xidmət edib: danışıqları pozmaq, Azərbaycanı müharibəyə təhrik etmək.

Yoxsa, Azərbaycana qarşı yeni ərazi iddiaları ilə çıxış etməyə, inauqurasiya mərasimi keçirməyə, qondarma “parlament”in Şuşaya göçürüləcəyini elan etməyə, azərbaycanlılar üçün müqəddəs olan bir şəhərdə rəqs eləməyə , çaxır içib ağnayır kimi yerə sərilməyə özgə nə ad vermək olar?

Zənnimcə, Paşinyan Ermənistan ordusunu heydən salıb darmadağın etdirməyincə atəşkəs rejiminə qayıtmayacaq. Çünki onun alternativ seçimi qalmayıb.

Bölgədə sülh və sabitlik üçün təhdid mənbəyi olan Ermənistan və erməni ordusu  erməni baş nazirin özü üçün də başlıca təhlükə mənbəyidir...
Bəlkə də mənim ehtimallarımın heç biri erməni baş nazirinin ağlının ucundan belə keçmir.

Hər halda, onun hərəkətləri belə, həm də ciddi təəssürat yaradır ki, Paşinyan erməni ordusunun diz çökdürülməsində  hamıdan çox maraqlı və israrlıdır.


Əgər, Nikol Paşinyan erməniləri qırğına, ordunu güdaza verib təkcə öz dərisini və boğazını salamat saxlaya biləcəksə, bu, Azərbaycan əsgərinin  xilaskarlıq missiyasına zərrə qədər xələl gətirməz.

Azərbaycan Ordusunun ərazi bütövlüyümüz uğrunda apardığı azadlıq savaşından bütün region qazanacaq, istisnasız olaraq hər bir kəsə bir azadlıq payı düşəcək...
“Çox danışmağı xoşlayan  və çox vaxt  danışdıqları ölkəsinə çox baha başa gələn”  erməni baş nazirinin isə heç halal xoşu olmasın.
İt aparan olsun!