Bir ara dəb idi, hansı jurnalist gedib siyasətçilərlə, müttəhimdən nəyin bahasına olursa-olsun, lazımi ifadəni almağa çalışan qəddar NKVD müstəntiqi kimi danışırdı, oxucular, xüsusilə də onların siyasiləşmiş kəsimi həmin “müstəntiq”-müxbirin tərifini göylərə qaldırırdı.
Bunun nəticəsi o oldu ki, ayrı-ayrı gənc qəzetçilər özlərini təsdiqləmək, oxucunun gözündə yaxşı reputasiyaya malik olmaq üçün mütləq müsahibə aldıqları adamla dalaşmaq həddinə gəlirdilər.
Ona görə də müsahibəyə göndərdiyimiz müxbirə hərdən yarızarafat-yarıciddi xəbərdarlıq edirdik: “Yadından çıxarma ki, müsahibəyə gedirsən, mübahisəyə yox. Suallarını ver, cavablarını al, gəl”.
ABŞ-ın “Fox TV” kanalının əməkdaşı Qreq Palkotun Azərbaycanın dövlət başçısı İlham Əliyevlə müsahibəsinin mətnini oxuyanda yadıma özünü “lazımi ifadə almağa çalışan müstəntiq-jurnalist”lər düşdü.
İndi bəzi dostlar yazır ki, o, sıradan biri deyil, qaynar nöqtələrdən reportaj hazırlayıb, 11 sentyabrdan sonra ABŞ-ın Əfqanıstanda və İraqda apardığı müharibəni işıqlandırıb, Səddam Hüseynin gizləndiyi quyuya düşən ilk reportyor olub, bin Ladenin gizləndiyi villaya gedib, Qəzzafinin öldürülməsini müşahidə edib və sair və ilaxır.
Palkotun 3 dəfə “Emmi" mükafatı almasını qeyd edənlər də var.
O, hətta “Pulitser”, “Nobel”, “Oskar” kimi mükafatlar da ala bilər, amma gəlib hansısa münaqişədə tərəf tutacaqsa, dəqiq, obyektiv, vicdanlı olmayacaqsa, o qədər mükafat nəyə yarar?
Fakt odur ki, Qreq Palkot Azərbaycan Prezidenti ilə müsahibədə özünü jurnalistdən çox, erməni QHT-çi kimi apardı. Elə görünürdü ki, o, prezidentlə sayğılı davranır, əvəzində Azərbaycanın haqq işinə çox pis mövqedən yanaşırdı.
Düzdür, o, müsahibə boyunca provokativ suallarına və hərəkətlərinə (müsahibə sual vermək, cavab alarkən sözünü kəsmək) tutarlı cavablar aldı, ancaq biz son 1 ayda Qarabağ münaqişəsi barədə İlham Əliyevin dilindən səslənən həqiqətlərin ilk dəfə bir jurnalist tərəfindən gözardı edildiyini görürdük.
Adamın içindəki qərəz o qədər böyük idi ki, daşdan keçən arqumentlərə önəm vermir, elə qırıq val kimi dediklərini təkrarlayırdı: “Müharibəni siz başlatmısınız”, “atəşkəsi siz pozdunuz”, “atəşkəsə hazırsınızmı”, “atəşkəsə gedəcəksinizmi”, “atəşkəs... atəşkəs”...
İndi bu nədir? Atəşkəslə bağlı sual verdin, cavabını aldın, dirəşməyin mənası nədir.
Bir bu deyil. Qreq Palkot “son iki dəqiqə” deyir, daha sonra 20 dəqiqə müsahibəni davam etdirir, “son iki sual” deyəndən sonra da 7-8 sual verir. Bu, onu göstərirdi ki, “Fox” jurnalisti aldığı cavablardan qane deyil. O, böyük ümid və iddia ilə bir Şərq ölkəsinin rəhbərini suallarla karıxdıracağını, “ifşa edəcəyini” düşünüb, gəlib, daş qayaya rast olub deyə vəziyyətdən çıxmağa çalışır.
Heç jurnalist də Ali Baş Komandan vəzifəsi daşıyan prezidentlə söhbətdə “siz müharibəni uduzmusunuz” ifadəsi işlədərmi? Bir başqası ona daha ağır cavab verərdi.
Palkotun məntiqindən belə çıxırdı ki, hansısa bir dövlət başqa birinə, onun zəif vaxtından, problemlər içində olmasından yararlanaraq, hücum edir, ərazisini tutur, işğalın üstündən 15-20, 25-30 il keçir, işğala məruz qalan toparlanıb öz halal ərazisini geri qaytarmaq istəyəndə ona deyirlər: “Siz o vaxt müharibəni uduzmusunuz, məsələ bitib, indi niyə atəşkəsi pozursunuz?”
Bu cür beynəlxalq hüquq var? Heç belə idman qaydası da yoxdur. Şahmatdan tutmuş qaydasız döyüşə qədər hər uduzanın bir revanş götürmək haqqı var.
Bəli, biz yüz bir səbəbdən (əsasən də ona görə ki, Allah Surətin evini tiksin) Qarabağ müharibəsinin birinci raundunu uduzmuşduq, indi ayağa qalxıb revanş götürür, uduruq, möhtəşəm zəfər qazanmaq üzrəyik, dayanaq?
Dayanaq, təslim olaq, torpağı verək düşmənə? Tarixdə hansı dövlət belə edib? Yaponiya 1945-ci ildə müharibəni uduzub, Kuril adalarını itirib, indi geri qaytarmağı düşünmür? Rusiya və Yaponiya rəsmilərinin elə bir görüşü olmur ki, yaponlar bu məsələni qaldırmasın. Sadəcə, əlində kütləvi qırğın silahı olmayan yaponlar nüvə dövləti ilə başqa cür danışa bilmirlər.
Bəs bizə nə olub? Topumuzun lüləsi ermənilərinkindən uzundur, tankımız daha çoxdur, əsgərimiz daha şücaətlidir, üstəlik, dronlarımız da var. Ona görə də vaxtilə bizi öz yer-yurdlarımızdan qovanları çox səliqəli şəkildə onlara yad olan torpaqlardan qovuruq.
İndi bəziləri Qreq Palkotun sual vermə, cavab alma manerasına haqq qazandırır, “jurnalist belə olmalıdır” deyirlər. Amma təxminən eyni adamlar öz jurnalistlərimiz belə hərəkət edəndə qınayır, “əsl jurnalist tərəfsiz olmalıdır, müsahibi ilə mübahisə etməməlidir” deyirdilər.
P.S. Palkotun de-marşı bu dəfə alınmadı, uduzdu, getsin, bir də gəlsin, nə də olmasa revanş haqqı var.